Opinión

Ligazóns patrocinadas:
IVF egg donation PGD
fabrica bolsos maletas
alquileres turismo rural
terapias alternativas naturales
gratis segundamano vendo
melilla archivos gratuito
campamentos de verano
instalacion de redes
pinturas oleos marinas
cazadora de profecias

O bico da lingua

*Cuestión de cinismo?


Un artigo de Francisco Xosé Rei García (19/01/2007)

Do que se enteira un. Grazas ao españolismo e aos seus leais servos na Galiza xa sabemos que aquelas cousas que nos amolan, non nos gustan ou non interesan non se introducen por lei: impóñense. Así, segundo esta lóxica, igual que non se introduce ou se acrecenta a presenza do galego en ámbitos onde antes non estaba ou a súa presenza era raquítica senón que se impón, teremos que dicir que tamén se impoñen os impostos (como o seu nome indica) –que a case ninguén lle gostan-; tamén se impoñen as leis reguladoras do urbanismo e do medio ambiente -que decerto que non son nada do gosto dos terroristas ambientais e dos especuladores sen escrúpulos-; imponse a escolarización obrigatoria e moitas materias do currículo escolar (a min impúñanme de xeito parafascista as matemáticas e mais a física, que non me gostaban nada); imponse a prohibición do traballo para os menores dos 16 anos –que ben que lles debe fastidiar a non poucos empresarios-; imponse o Salario Mínimo Interprofesional –para quen o padece abofé que é unha imposición, e das peores-; e un longo etcétera. Porque, postos a facer demagoxia da barata, cando menos fagámola ben.

Era de prever que o anuncio de que a Consellaría de Educación traballa na elaboración dun borrador de decreto que substitúa o actualmente vixente e desfasado 247/95 ía causar balbordo nos particulares sanedríns do imperialismo fracasado e, como non, nos medios ao seu obediente servizo. Até aquí, a ladaíña habitual, todo normal. O de sempre.

O que non deixa de resultar curioso, cando menos nunha reflexión inicial, é que os primeiros en causaren o barullo sexan, nada menos, os mesmos pais da criatura (cando menos os que figuran legalmente no Libro de Familia): aprobación en 2004, gobernando o PP con maioría absoluta no Parlamento de Galiza, do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, que sinala na súa medida 2.1.25 o obxectivo de que “o galego se converta no idioma de base da aprendizaxe escolar” (confróntese isto coa ilegal e antidemocrática medida do borrador de novo decreto de garantir que as cativas e cativos aprendan primeiramente a leren e escribiren na lingua propia de Galiza); aprobación unánime polas Cortes do Estado en 2001 (xa en pleno aznarato) da Carta Europea de Linguas Rexionais e Minoritarias, con rango de tratado internacional, que sinala directamente que o ensino en Galiza debe ter como vehículo normal o galego.

Alertan o PP, o seu ben alimentado coro mediático gallego e os seus satélites no mundo do ensino –e desgrazadamente tamén unha boa parte do planeta PSOE– da conflitividade social e educativa que pode causar un texto legal tan, imos dicir, “arriscado” (arriscado por pretender cumprir minimamente o xa lexislado, que como se sabe na Galiza é pouco menos que delito). Habería por forza que concluír, coa información que agora posuimos que, xa que logo, o PP pretendía “crear confrontación” e “inventar conflitos onde antes non había” cando baixo as súas maiorías absolutas apoiou e aprobou medidas tan radicales como as sinaladas.

Iso ou, se cadra, unha outra interpretación que aínda deixaría o PP e as súas camarillas (e, se callar por que non, a boa parte do PSOE) peor parados: que todo o lexislado en favor do galego e da súa normalización, da súa extensión social, desde 1980 até a data non fose outra cousa que pura e simple hipocrisía, puro teatro, como dicía a canción.

Aínda que algúns xa tíñamos desde hai ben anos a sospeita de que nos estaban concedendo uns dereitos lingüísticos a condición de endexamais exercérmolos, virmos agora a comprobar a estas alturas que na realidade todo isto do carácter oficial do galego e da normalización lingüística non era máis que simple retórica, fume declarativo, simples boas intencións destinadas a nunca se materializaren na práctica para non ameazaren o impositivo –este si, e dos de verdade– statu quo do español na Galiza, non parece nada positivo para o idioma nin para o que conceptualmente ‘normalización da lingua’ significa.

Eu particularmente dubido sobre a actitude a tomar: por unha parte, é para sentirme enganado; por outra, que queren que lles diga, se cadra nas actuais condicións é máis positivo e san para o galego que todas e todos saiamos do armario canto antes.

Voltar a Opinión
Ir á Portada