Opinión

O bico da lingua

*Agrupación Cultural Alexandre Bóveda: 30 anos de andaina ao servizo do país, 30 anos de exemplar defensa do noso


Un artigo de Francisco Xosé Rei García (26/12/2006)

As galegas e galegos, as coruñesas e coruñeses dun xeito especial, estamos estes días de decembro de parabéns: a veterana Agrupación Cultural Alexandre Bóveda da Coruña fai 30 anos da súa fundación, aló por 1976. Diversas actividades, entre elas unha ambiciosa e exitosa gala celebrada no histórico Teatro Rosalía de Castro, o mesmo que viu coroar a Curros Enríquez como poeta ou acolleu masivos actos e mitins das Irmandades da Fala ou do Partido Galeguista en tempos da II República, serviron para conmemorar esta importante efeméride.

Máis que meritorio foi e continúa a ser o inxente labor desenvolvido pola Agrupación Alexandre Bóveda ao longo de todos estes anos de existencia. Fórono as múltiplas actividades desenvolvidas nos difíciles, convulsos e esperanzadores anos nos que comezou a súa andaina, en pleno paso do franquismo á democracia limitada; foino todo o labor desempeñado, nun contexto moi duro e hostil, durante dúas décadas de gobernos municipais encirrados na súa desnortada e ultraparanoica cruazada antigalega e antipopular; ségueo a ser, ao fin, na actualidade por causas que poden resumirse nunha soa: o enorme diferencial existente entre o querer e o poder, é dicir, entre a vontade de continuar adiante cun inxente proxecto cultural multidisciplinar aberto a todo tipo de persoas e a falta de apoio público e de medios.

A ACAB aprendeunos moitas cousas ao longo destes 30 anos; tamén a aquelas e aqueles que en 1976 aínda non existíamos e que por casualidade a descubrimos un bo día, mesmo sen sabermos que vivíamos ben perto da súa antiga sede. Aprendeunos primeiramente a nosa lingua, a nosa cultura, todos e cada un dos nosos sinais de identidade: aprendeunos a nación. Tamén nos axudou a entender que a nosa realidade máis próxima, a da Coruña, fai parte desa nación e fíxoo sempre, a través do papel crucial desenvolvido pola cidade nas diferentes etapas históricas de Galiza. Extirpounos prexuízos e complexos de culpa ou de inferioridade a respecto da nosa condición de coruñesas e coruñeses renegados por non comungarmos coas rodas de muíño do patético localismo oficial da Cidade-Estado españoleira tan de moda naquela altura. Abriunos os ollos e a consciencia desoutra Coruña, agachada e postergada mais sempre viva, que devolve a identidade furtada e supón un sopro de ar fresco. En definitiva, situounos e sitúanos en Galiza, a cuxa historia en todos os sentidos tanto contribuíu e contribúe A Coruña mal que lles pese a algúns, felizmente cada vez menos.

A Agrupación, ou Alexandre, como moitas e moitos lle dicimos agarimosamente, como querendo chamar por quen lle dá nome, ten sido un exemplo de labor comprometido e apaixonado ao servizo da creación e fortalecemento da consciencia nacional desde a cultura e de teimosía na defensa dun proxecto por cuxa desaparición cónstanos que algúns pagarían moitos cartos. Foi e segue a ser un oasis, exemplar e necesario, no deserto da paifoca senrazón contra todo o que sexa de noso que por desgraza goberna aínda importantes institucións públicas e entidades, na Coruña e en todo o país. A súa resistencia en positivo e construtivo contra a colonización obrigatoria e total da nosa xente, velaí o seu máis esencial contributo. Nada menos que todo un acto de amor, cousa ben valiosa nestes tempos. Alexandre Bóveda, por moitos anos. .

Voltar a Opinión
Ir á Portada