Opinión

Desde a xanela

*Patrimonio II "Vai de seitura"


Un artigo de Fernán Xosé Mourenza Fernández. (13/02/2007)

Cando aínda non é ben de dia e canta o galo, a cuadrilla xúntase diante da casa dalguén para saíren cedo segar o pan. As fouces ben aguzadas, a pedra de afiar nun dos petos ou no cinto, as mulleres no mandil, o pano na cabeza e por riba, pucho de palla!. Comenza a colleita. Na dereita a fouce, mentres que a esquerda agarra o feixe de espigas de pan co que se fai o mollo que fica na terra agardando por outro compañeiro para os xuntar nun medeiro. Logo carrexaranse no carro para perto da aira e farase unha meda. O chan queda baleiro, queda rapado namentres as cuadrillas de mulleres e homes, sequen pola aldea até o remate da seitura. É tempo de moito traballo, de abondosa fatiga mais, tamén de ledicia: o campo pare, xeneroso, os seus froitos!. Na aira agarda a máquina de meter ruido, é a malladora -antes faciano on mallos- que vai quitar o grao e separala palla.

Desde a meda, armados con navallas, os mozos cortan os biortos aos mollos que can na malladora. Namentres o gran espigado e fino distinto do trigo que é coma máis dourado e regordete, máis louro, enche as sacas. Polo outro lado sae a palla que vai para o palleiro.

Na base unha morea de polas con rama de carballo seco e ao seu carón, os feíxes de palla amoreados ao xeito case, dunha escaleira de caracol. Zumba deiquí, bota para acolá, a xente non folga, todo o mundo traballa. Na cociña arrecende a carne con cachelos e de seguro, queixo do duro curado no huchote do grao e viño, moito viño, que vai sede!.

Para a máquina, o especialista en palleiros, ponlle o curuto cun anaquiño de pola de carballo. As sacas enchen a tulla ou as huchas e de súpeto, coma se alguén marcara un tímido compás de silencio, o mundo parece deterse. Detense até que de súpeto, esboura de ledicia; xa rematou outra seitura máis, agora veña a festa, veña a esmorga. Bo xantar, bo viño, algúns cafeses e un que nutro pito e unha sesta, iso, non pode fallar. ...E veña festa, alouquean as gaitas xurdidas de non se sabe onde. Alí están, escachando o silencio, arrenegando do medo e dando pé á troula.

É noitiña e a fasta esmorece aos pouquiños, mañá toca en Cas Mañas, por exemplo. E aínda queda; que estamos a mediados do Santiago. E despois o trigo pero ese, será outro conto!.

As leiras semellan a testa dun raparigo recén cortado o pelo. Dan a sensación de limpeza, de ar de anovación e agardan ao tempo de seren abonadas para a semente dos nabos e outras prantas forraxeiras.
Esta historia, tamén continua.

(c) Fx 13/02/07

Voltar a Opinión
Ir a Novas