ArroutadaNoticias.com, as novas galegas na rede!

Opinión

Publicidade
Contacto
Portada
Marítima
Internacional
Anteriores
Opinión
Cociña
Cinema
Foros
Ligazóns


Desde a xanela

*Patrimonio I "Canteiros"

Chuza! esta nova!
Un artigo de Fernán Xosé Mourenza Fernández. (01/02/2007)

"Os argbinas, humáns andios e xidos que mariñaron arria xidavante deñándolle videmes, ormeando do deixo asives testemudo do muriar abatido de soi polos luceiros danglionos".

Non é francés, nen lingua romance de nengún xeito, é latín, o dos canteiros que tanto gharruaron polo País deixando a súa pegada anónima en cada pedra, en cada recuncho para deleite de propios e alleos.

E di o texto: "Os canteiros, homes bos e xenerosos que fixeron da pedra arte e vida, deixando así testemuña do seu labor calado ao longo dos séculos".

Se o labrego e quen labra a terra, o canteiro é quen labra a pedra para, un e outro, quitaren dos seus medios, os froitos para vivir. Froitos obtidos de sempre, dun nada agradecido e duro traballo feito día a día e a reo, desde a alba até o solpor. Iso si, coa sorna propia da profesión que lles serviu coma de escape para levar con tempero tan dura labor.

Se ben é certo que a pregunta é a de se hai algún traballo que se facía de vello que non fora duro... ?.

0 verbo ou latín dos canteiros apresenta as súas orixes na idade media co xurdir dos gremios e en diversas linguas de procedencia tales coma o latín, o galego, o vasco, catalán, francés, etc. Hoxe en día aínda quedan algúns canteiros maiores que intervan o verbo mercede ao que é posíbel a escolma de arredor dunhas catro mil palabras coas súas variantes en toda Galiza. Foi usado de forma oral polo que se conserva moi pouco na escrita motivo polo que o seu segredo se mantivo máis agochado e mellor que no caso doutras xergas.

Pero se isto resulta abraiante, non o é menos, é, a simboloxía deixada nas pedras desde o románico e o gótico ateigada de silencio e misterios aínda hoxe sen descifrar. Un código segredo, a sua sinatura; o seu sinal de participación, unha certa seña identitaria, ..., quen sabe?.

De calquera xeito, o maxín segue no seu dereito de ser libre e cada quen, pode crer e pensar o que estime máis oportuno.

Grazas a todos, por tanta labor silenciada no tempo!

(c) Fx 01/02/07

Voltar a Opinión
Ir a Novas

Fernán Xosé Mourenza Fernández

Fernán Xosé Mourenza Fernández (Vilamaior de Negral, Guntín de Pallares 1965). Diplomado en filoloxía románica na E.U.F.P. de E.X.B. de Lugo. Presidente das Brigadas en Defensa do Patrimonio Chairego desde o 96. A día de hoxe participa en diferentes colectivos ao tempo que escrebe tres libros e forma parte de tres grupos corais...[ler máis]

Artigos de Fernán Xosé Mourenza Fernández:
*Patrimonio VI "Vai de entroido" (22/05/2007)
*Patrimonio V "Ferreiros" (06/04/2007)
*Patrimonio IV "Conto para lembrar" (21/03/2007)
*Patrimonio III "O zoqueiro" (04/03/2007)
*Patrimonio II "Vai de seitura" (13/02/2007)
*Patrimonio I "Canteiros" (01/02/2007)
*"Malas artes" (21/01/2007)
*"Calidoscopio social" (05/01/2007)
*"Refulxe o País, reaxe o BNG" (06/12/2006)
*"O cantar do vagamundo" (28/11/2006)
*"...E pasaron os unos..." (26/08/2006)
*Por qué un novo Estatuto? (27/06/2006)
*Crise identitaria... (24/03/2006)
*PXOM ou PXE(speculación)? (21/03/2006)
*Cecais... Cultura? (15/05/2005)