Opinión

Ligazóns patrocinadas:

Desde a xanela

*Crise identitaria...


Un artigo de Fernán Xosé Mourenza Fernández. (24/03/2006)

A dia de hoxe, a ninguén se lle escapa, ou, a lo menos, se lle debera escapar que neste Noso País chamado Galiza, temos unha verdadeira "crise identitaria". Un fenómeno, sen dúbida, promovido desde as políticas hostís e reaccionarias de governos totalitaristas, centralistas ou imperialistas-os termos, veñen sendo sinónimos, aínda que con matices-sempre fideis servos, iso si, do brutal capitalismo, globalización ou neoliberalismo.

E, seguimos a falar de economía, mais non dos intereses, dos beneficios das persoas senon do desequilibrío social, das desigualdades sociais promovidas polas grandes multinacionais e quen se agochan tras delas; o imperialismo económico con nomes e apelidos, en definitiva.

Nesta tesitura, o interesante, nunca é a diversidade senón a uniformidade que nos conduza a todas e todos ao pensamento único. Neste sentir instalado desde hai xa tempo na sociedade e mesmo, nas nosas conciencias e tamén, nas nosas formas de vida, o que somos, quen somos e todo o que nos xungue pero tamén diferencia, tende á súa imediata desaparición. Para mostra, un botón:analisemos a cuestión idiomática, sen irmos máis lonxe. A pesares do que poidamos pensar, o idioma máis falado a nível europeo, pois non é o inglés, é o alemán e..., porqué?. Pois porque o Bundestbank move moreas e moreas de cartos e de intereses. A nível de Estado, o idioma máis empregado resulta que xa non é o castelán, é o catalán -os meus parabéns por certo a Catalunya por iso e máis outras cuestións!- pola cuestión da informática e o que iso supón a nível económico. Isto que son feitos constatábeis non só atenden a criterios estrictamente económicos ou de caráter mercantil, non, hai razóns de peso dun marcado caráter identitario -válido nos dous casos que veño de comentar- pois o desenvolvemento económico é o resultado dunha evolución centrada no que se é e cun craro criterio de cara a onde se quer ir. Deste xeito, eu, se ben admiro aos cataláns e mesmo aos alemáns por teren asumidos estes prantexamentos, son dos que non os envexa como galego que son. O motivo resulta evidente:do mesmo xeito que non me considero español, tampouco son catalán nen alemán, son galego como resultado da erdanza dos meus antecesores e por terme criado neste marabilloso País. Son daquela o produto resultante de varios factores ben diferenciados:un espacio físico determinado -Galiza-, unha erdanza determinada -os meus proxenitores e a éducación que me inculcaron- e unha filosofía e cultura propia -a galega-.

Nesta orde de cousas o que se reflicte coma unha realidade máis que evidente, é que o que verdadeiramete importa é a conciencia que cada quen de todas e todos nós teñamos do que somos e do que nos sentimos. E non caben conflitos, nen vacilacións e moito menos, complexos. Isto é un pouco coma na relixión:ou se é, ou non se é, o de ser "a meias" é unha traizón, non xa a Galiza, senón, a un mesmo porque daquela, non somos conscentes do que estamos a perder polo camiño;escomenzando, pola nosa identidade. Máis para iso, compre facer unha introspección e analisármonos ben por dentro, resucitar o elemento "conflito", enfrontármonos a el e derimilo para escomenzarmos, deste xeito, a "nosa particular revolución", a máis importante pois ao colectivo, ao grupal, só se chega despois de analisar o individual. Veleí a está unha das nosas señas identitarias, a do espiral que parte da célula básica, a máis cativa e imprescindíbel: o ponto de partida, o individuo. E vaise abrindo e medrando sen se fechar e as súas dimensións, acadan cotas incalculábeis.

Daquela, non todo é igoal e homoxéneo, as diferencias existen e nós que malia todo, seguimos a pernexar e a loitar contra isa especie de "monoteísmo global", atopámonos eiquí como mostra desta realidade. Por outra banda, é preciso facer unha diferenciación consustancial: unha cousa é que todas e todos sexamos iguais -prantexamento globalizador e falso-e outra, moi diferente, é que todas e todos, gocemos da igoaldade de dereitos e oportunidades- prantexamento liberal, non castrador de diferencias e realmente igoalitario-e isto, aínda a dia de hoxe, é unha utopía mercede precisamente a isas falsas e demagóxicas políticas unitaristas e uniformizadas.

Eu -que non son nen o pretendo ser paradigma para ninguén- son galego e estou moi orgulloso de selo e do que para min supón apertencer a este pobo, á súa Cultura e a todo máis canto isto implica e convídote a ti que estas a ler estes paragrafos -humildes e sinxelos- a que probes a te sentires diferente, a coñeceres a realidade de seres galega ou galego e a que te identifiques coas tuas orixes e o que é, en realidade o TEU PAÍS. Deica!

(c) Fx 23/03/06

Voltar a Opinión
Ir a Novas