Opinión

Arroutadas do ambiente

*Lóuzara e Fiz Vergara Vilariño


Un artigo de Adela Figueroa Panisse (27/06/2006)

Adicado a Aurea, Carolina, Catuxa, Uxia e todos os nenos e nenas de ollos abertos para ver a fermosura da vida.

No dia 24 de xuño voltouse celebrar a viaxe literaria, polas fermosas terras de Loúzara que a Asociación Ergueitos de Sarria ven organizando desde hai 6 anos, en lembranza do grande poeta daquelas terras, Fiz Vergara Vilariño.

Foi un fermoso dia dedicado á cultura na mais fonda expresión deste termo. Non só o desfrute das conversas con amigos e xentes sensibilizadas por este país Galiza, coas que partillamos a crenza na sua capacidade criativa,  o sentimento da fermosura da sua paisaxe e o gratificante do cultivo dos sentidos: a visión do verde das follas dos pradairos que forman a rexia cúpula natural fronte á Fonte da Cova, tremendo na lene brisa e matizadoras da luz. A refrescante nacencia das augas nas pedras calias que forman a cova, como un milagre de vida permanente. O delicado son do contrabaixo tanxido por Carlos Méndez, mentras a música de E. Bloch, G. Bottesini J. T. Willians, sobresalia harmónicamente sobre o xurdo rumor de fundo executado polas follas das árbores e as augas correntías. As poesias do Fiz lidas en sua homenaxe, incrústáronse no cadro nunha simbiose coa pedra, a i-auga, o verde das follas ou o pardo do chan tapizado da frouma de follas secas. Fentos como as “clavarias lunatun” e brions bordean o espazo colaborando con este goce dos sentidos. O grupo humano que participou do evento era tamén vital, adultos e meniñas/os, todos disfrutaron con grande atención dos actos. Ver a estas/es pequenos/as ollar e escutar a música e as poesias con tanta concentración, nos indica que a beleza  sempre atinxe o espíritu.

Tivemos o privilexio de pasear polas beiras do Lóuraza e de voltar a contemplar a cascata da “Augadalta” que deita as augas en fervenza sobre un muro de pedra calia .

Nestas terras, a poucos metros do val, explótase unha canteira desta pedra, para ser moida como áridos. Na canteira atópanse cristalizacións de calcita, que forman estalactitas, que poidemos ver nas beiras da baixada a Santalla, e pedras de mármore do Incio, que poderia ser utilizado como tal, traballado e vendido con valor acrecentado, en lugar da simpleza da moida para recheos.

Na próxima vila de Sarria celebrábase o San Xoan: Mª del Monte, Camela e touros como atracción.

A cultura cultívase, tanto para aprender a disfrutar da vida e axudar a identificármonos con o noso país, con nos mesmos, valorando as nosas posibilidades de desenvolvimento, ou  para  desarraigármonos, espedírmonos das nosas raices, e facer de nos persoas adoceadas, colonizadas culturalmente polo alleo, fomentando o autoodio, trabando  as nosas capacidades reividicativas e de afirmación.



Voltar a Opinión
Ir á Portada