|
Publicidade
Contacto
Novas
Internacional
Opinión
Arquivo
Ligazóns
Anteriores
|
*Bolivia:
comeza unha semana case decisiva
Redacción,
30 de maio
2005. Hoxe, luns 30 podería comezar a “nai
de todas as batallas” pola soberanía económica
de Bolivia a través do manexo dos hidrocarburos. Será
cando entre artificiais acusacións de “pago a
dirixentes sociais” ou pedidos de renuncia do Presidente e
peche do Congreso, os sectores sociais deberan unificar descurso e
acción, se queren lograr os seus obxetivos.
Os
sectores sociais (labregos, cocaleros, indíxenas e
traballadores mineiros) de occidente e oriente de Bolivia que
están n'A Paz resolveron unha "pausa de fin de semana"
antes de recomenzar, o luns 30 o que se considera "semana
decisiva" do conflicto socio-político.
Matices
máis, matices menos, o conflicto comezou a preocupar a
sectores económicos e diplomáticos aínda que
a "clase política" non deu mostras de resolver a
crise que comezou o abril de 2000 cun motín policial que
ocasionou o abrupto derrocamento dun Presidente Constitucional.
Pero o conflicto está lonxe de terminar.
Pausa de
fin de semana
¿Quen están n'A Paz? os
labregos das provincias paceñas, ao igual que os seus pares
cocaleros e cocaleras do Trópico de Cochabamba están
aloxados nas aulas de varias facultades da Universidade Maior de
San Andrés (UMSA). Os mineiros están na Federación
de Mineiros en tanto que outros sectores como cocaleros de Yungas
están aloxados en ADEPCOCA.
Todas e todos marcharon
a diario durante a semana que conclue, incluso no tradicional Día
da Nai (moi celebrado en Bolivia), que tivo ás mulleres
campesinas marchando coa cabeza chea de mixtura e incluso bailando
en plena marcha, como homenaxe ás mamás
bolivianas.
Ademais diso existen dúas folgas de
fame. Unha está na sede d'Aamblea de Dereitos Humáns
d'A Paz onde dirixentes do Consello d'Ayllus e Markas do Qullasusu
CONAMAQ (quechuas e aymaras) comparten esta medida de forza cos
seus pares chiquitáns, yuracarés e mojeños do
oriente boliviano, representados pola Central de Pobos Étnicos
Mojeños do Beni (CPEM-B) e a Coordenadora de Pobos Étnicos
de Santa Cruz (CPESC). A outra folga está encabezada por
Felipe Quispe ("Mallku") na sede da Confederación
Unica de Traballadores Campesinos de Bolivia (CSUTCB). Por tanto
non só se moviliza o occidente.
Problemas e
desafíos
A movilización xa xerou o
aumento de prezos na carne, ovo, pataca e outros produtos
agrícolas da dieta familiar diaria n'A Paz e n'O Alto; ese
aumento é dun 25 por cento promedio e a súa causa
son os conflictos que conflituan aos centros de abasto. Outro
efecto é a case que paralisación de reservas do
turismo receptivo na rexión occidental boliviana. É
máis, o goberno arxentino fixo coñecer oficialmente
a súa intención de evacuar funcionarios e cidadáns
arxentinos que viven ou transitan polo occidente.
Pero os
maiores problemas parecen ser o propósito das movilizacións
e a resolución final do conflicto. Unha parte de sectores
sociais movilizados (achegados ao MAS de Evo Morales) piden
convocar unha Asamblea Constituinte; outros (O Alto e sectores
labregos) exixen nacionalizar o gas e petróleo ao que se
suman pedidos de renuncia do Presidente Carlos Mesa e o peche do
Parlamento.
Se ben Mesa xa renunciou en dúas
ocasións (en marzo de 2005) está claro que o
Presidente non nacionalizará os hidrocarburos, por agora en
máns de empresas extranxeiras por medio de leoninos e
ilegais contratos "de risco compartido", os mismos que
foron cuestionados incluso polo Tribunal Constitucional.
O
tradicional comportamento gobernamental, de acusar a dirixentes
sociais de receber cartos para movilizacións na rúa
e en estradas, só foi un sinal para varios sectores
movilizados, que agora buscan unha alternativa de poder. Por agora
xa renunciou, de maneira forzada, a ministra de
Educación.
Voltar
a novas
Ver
anteriores
|
|