*O Sindicato Labrego cualifica de barbaridade a manipulación xenética de vides en Galiza

Redacción, 29 de abril 2005. As investigacións da Universidade de Vigo neste eido carecen de utilidade para Galiza e atentan contra o noso patrimonio vinícola, un dos máis ricos de Europa. O SLG cualifica como unha auténtica barbaridade que, desde institucións públicas como a Universidade de Vigo, se financien proxectos sobre biotecnoloxía na viticultura e fruticultura en base á enxeñería da manipulación xenética. E salientamos o cualificativo de barbaridade, xa que estas tecnoloxías, desde calquera punto de vista económico, ambiental e de saúde, non aportan ningún elemento favorable na elaboración de viños de calidade.

De feito, existe un amplo consenso entre técnicos reputados á hora de admitir o perigo que entrañaría o emprego de tecnoloxías transxénicas en cuestións tan sensíbeis como a tipicidade dos viños e a viabilidade das cepas.

E non o di só o SLG: poderiamos citar as opinións ao respecto de técnicos da Federación Galega de Enólogos (Evega), por exemplo. A nivel internacional, elaboradoras tan prestixiosas como Puligny-Montrachet, e outros membros da Academia Internacional do Viño, teñen definido a introdución de tecnoloxías transxénicas como un tema "silencioso, insidioso, e máis grave do que se pensa, pero do que non nos din nada e no que temos a impresión de que actúan ás nosas costas".

Na Galiza, existen varias viticulturas comarcais que abranguen caracteres atlánticos e mediterráneos, cunha diversidade varietal única por ser unha fisterra vitícola en Europa, onde reputados ampelógrafos sitúan en máis de 80 as castes autóctonas propias. Isto danos unha grande avantaxe comparativa sobre outros países e rexións, e unha grande multiplicidade de tipos de viños, se temos en conta a diversidade de solos e microclimas.

A viticultura moderna que procura viños de alta expresión desbota tecnoloxías enolóxicas uniformizadoras, coma o emprego de levaduras de síntese, ultrafiltracións, microsixenación, osmose inversa, fitosanitarios de síntese e, desde logo, a enxeñería xenética. De feito, a nosa supervivencia como viticultura milenaria e labrega está en elementos como a escolla varietal, portaenxertos precoces, viticultura ecolóxica, levaduras autóctonas, etcétera, e así o testemuñan moitos dos nosos viños máis afamados.

Resulta un verdadeiro disparate agronómico e económico procurar cepas máis resistentes á seca no noso entorno xeográfico xa que, por moito que diminúan as precipitacións, estamos nun dos climas vitícolas máis húmidos do mundo se o comparamos con zonas moitísimo mais secas (A Mancha, A Rioxa, Cataluña, Sur de Italia, Sudáfrica, California, Arxentina, Chile, etcétera).

Tendo en conta que non está permitida a produción en Europa da inmensa maioría dos transxénicos, así como os seus elaborados; e tendo tamén en conta que investigacións máis prioritarias, como a as que se desenvolven na Estación de Viticultura e Enoloxía de Galicia (Evega), reciben raquíticas achegas orzamentarias (a caracterización varietal e certificación material das nosas castes propias leva paralizada oito anos), raia na prevaricación que se destinen 15.000 euros a estas investigacións ao redor da manipulación xenética.

O suposto grupo científico do profesor Rei que traballa nestes proxectos non procura ningunha mellora na nosa viticultura, polo que o seu traballo semella responder a pretensións de narcisismo académico e só beneficia á industria química e farmacéutica, que, por outra banda, acostuma a ser quen financia este tipo de investigacións.

Voltar a novas

Ver anteriores