*Les Luthiers inician a xira galega no Sar

Redacción 13 de outubro 2005 A xira de Les Luthiers por Galicia ábrese no Multiusos do Sar, en Santiago, os días 18 e 19 de outubro e séguenlle: O pavillón das Travesas (en Vigo) o 21 e 22; o pavillón Paco Paz (en Ourense) o 25 e 26; o Coliseum da Coruña os días 27, 28 e 29; e o Pazo Universitario de Lugo o día 30 de outubro. O espectáculo que os achega desta vez á nosa terra leva por nome Las obras de ayer (El refrito).

Trátase dun espectáculo composto por nove temas: El sendero de Warren Sánchez, La balada del 7º regimiento, El explicado, Pepper Clemens sent the messenger: nevertheless the reverend left the herd, Quien conociera a María amaría a María, San Ictícola de los peces, Canción a la independencia de Feudalia, La hora de la nostalgia e Cantata del adelantado Don Rodrigo Díaz de Carreras, de sus hazañas en tierras de Indias, de los singulares acontecimientos en que se vio envuelto y de cómo se desenvolvió. Todos eles temas xa coñecidos polos fans do grupo posto que, como o propio nome indica, é un espectáculo recompilatorio de temas que xa levaron a escea.

Les Luthiers é unha formación nacida na Arxentina en 1966, dende entón pasaron polas súas filas diversos 'luthiers', algúns dos seus fundadores, por exemplo, xa non actúan hoxe en día pero a formación séguea compoñendo un quinteto: Carlos López Puccio, Carlos Núñez Cortés, Daniel Ravinovich, Jorge Maradona e Marcos Mundstock.

A historia
Les Luthiers naceron ao aveiro dunha corrente que se desenvolveu entre os universitarios arxentinos aló pola década dos sesenta, cando se espertou unha importante afición polas actividades corais. A raíz disto creáronse festivais de coros pero, como entretemento paralelo, eran frecuentes as reunións dos compoñentes dos coros para presentar actuacións en ton humorístico e foi aínda onde entraron Les Luthiers.

Foi en setembro de 1965, durante a celebración do Festival de Coros Universitarios en Tucumán. Algúns dos integrantes dun dos coros presentaron alí mesmo un espectáculo en clave de humor no que interpretaban á perfección un concerto de música barroca, formado por solistas, coro e un pequeno conxunto instrumental. Isto último era o que consituía a principal particularidade da formación, posto que os instrumentos non eran precisamente convencionais senón complicados artiluxios que, curiosamente, soaban á perfección. A obra central que itnerpretaron foi Cantata Laxatón, composta por Gerardo Masana (un dos fundadores de Les Luthiers), e o texto da mencionada Cantata baseábase no prospecto dun coñecido laxante.

Como era de agardar a actuación tivo unha repercusión importane, que lle valeu a ese peculiar coro un contrato para repetir a actuación nunha sala de festas de Bos Aires, na que reinterpretaron os seus espectáculos ao longo de tres meses. Aí comezaba o imparable despegue de Les Luthiers que, ao cabo de nove anos, comezaron a realizar xiras internacionais que aínda hoxe en día os levan polo Brasil, Colombia, Cuba, Chile, Ecuador, España, Estados Unidos, Israel, México, Perú, Paraguai, Uruguai ou Venezuela.

Discos e libros
Os espectáculos de Les Luthiers comezaron a gravarse no ano 1971 e o primeiro deles foi Sonamos pese a todo ao que lle seguiron obras tan coñecidas como Cantanta Laxatón, Mastropiero que nunca, Les Luthiers hacen muchas gracias de nada, Cardoso en Gulevandia ou os arquicoñecidos Les Luthiers volumen... .

Pero a súa orixinalidade e o apoio de público e crítica ante un espectáculo de humor e música da calidade dos espectáculos de Les Luthiers deu en producir non só discos ou gravacións audiovisuais desas actuacións. Outra das consecuencias da fama deste quinteto foi a proliferanción de libros sobre determinados espectáculos, sobre os membros do quinteto ou sobre a propia historia de Les Luthiers. Algunha desta bibliografía constitúena:

Les Luthiers de la L a la S, Daniel Samper (1991)
Cantando bajo la ducha. Quince lecciones para alcanzar el sueño de ser músico, Daniel Samper e Jorge Maronna (1994)
Carlos Iralde, luthier de sonidos, Lucía Maranca (1997)
Cien caracoles argentinos, Carlos Núñez e Tito Narosky (1997)
Confesiones de un espermatozoide, Daniel Samper e Jorge Maronna (1997)
El sexo puesto, Daniel Samper e Jorge Maronna (1999)
De tripas corazón. Una novela berracamente espiritual, Daniel Samper e Jorge Maronna (1999)
El tonto emocional. Un novelón para espíritus selectos, Daniel Samper e Jorge Maronn (1999)
Copyright. Plagios literiro y poder político al desnudo, Jorge Maronna e Luis M. Pencetti (2001)
Cuentos en serio, Daniel Ravinovich (2003)
El silencio del final. Nuevos cuentos en serio, Daniel Ravinovich (2003)

Gerardo Masana y la fundación de Les Luthiers, Sebastián Masana (2004)

Voltar a novas

Ver anteriores