|
Publicidade
Contacto
Novas
Internacional
Anteriores
Opinión
Foro
Arquivo
Ligazóns
|
*Tuzaros,
o mítico grupo compostelán, despídese do
público
Redacción
08 de
febreiro 2006
O mítico grupo compostelán, Tuzaros,
despídese do público. Como informan na súa
carta de despedida “hai
cousas que cansan e estas semellan ser imperecedoiras: que os
medios de comunicación do teu país os silencien
namentres chegas a soar en emisoras de fóra, que
se nos prohiba o acceso aos medios de comunicación públicos
que pagamos cos nosos impostos e aos que os “artistas”
foráneos acceden xa que produtores dos programas reciben
comisión por iso...”
Continúa a ler a
carta de despedida ao completo:
DEICA
LOGO, AMIGOS
Alá polo ano 1992 tres camaradas
con ganas de armala decidimos iniciar unha travesía. A nave
foi bautizada co nome de Túzaros. Daquela non tiñamos
moita idea dos mares que nos tocaría sucar, como, de feito,
estou seguro non o sabe ningún grupo cando empeza. Tras
catorce anos de penas, naufraxios e pequenas glorias, o pasado
inicio de 2006, decidimos poñer punto final a esta longa e
dura, pero marabillosa ruta.
As causas? Pois a verdade e
que se Túzaros nos fixemos como se fan todos os grupos
lexítimos –ilusión, devoción, mala
hostia, ganas de poñer todo patas para arriba e sobre todo
tocar ao maior volume permitido polo dono da sala...- á
hora de fondear de xeito definitivo non iamos ser tan orixinais
-tampouco imos a enganarnos-. O caso é que despois deste
tempo, ademais de motivos de índole persoal que se cabe
sempre existen en todas as despedidas de grupos, hai cousas que
cansan e estas semellan ser imperecedoiras: sacar discos e que non
se promocionen minimamente, que os medios de comunicación
do teu país os silencien namentres chegan a soar en
emisoras de fóra, que se nos prohiba o acceso aos medios de
comunicación públicos que pagamos cos nosos impostos
e aos que os “artistas” foráneos acceden xa que
produtores dos programas reciben comisión por iso, que
algúns xornais e xornalistas nos trataran durante tanto
tempo como “raritos” tanto por expresarnos na lingua
materna coma por facer un estilo musical que para eles resultaba
totalmente descoñecido –a ignorancia, meus amigos, xa
sabemos como é de atrevida e as máis das veces de
perigosa-, que algúns promotores de festivais galegos nunca
nos chamasen cando casualmente estes festivais estaban sendo
promocionados por certo programa radiofónico do anterior
réxime da radio pública galega, hoxe,
afortunadamente para o rock galego clausurado...
Pero non
imos recordar hoxe a quen realmente non o merece, nin moito menos
chorar porque Túzaros nunca o fixemos, e se de algo estamos
orgullosos é de ser honestos connosco e coa nosa xente. Non
queremos facer unha despedida lembrándonos dos necios e
obviando aos bos e xenerosos. De feito Túzaros sempre
presumimos de ter un público escaso pero que de certo foi o
mellor público que xamais imaxinou ningún grupo: ben
formado, máis crítico, con maior actitude, como non
incondicional sempre, e por iso reducido.
Durante este
tempo percorrendo a xeografía galega – a vida da
farándula como acostumaba chamar Emilio de Skornabois, os
nosos primos- fixemos bos amigos aos que queremos agradecer o seu
apoio e dedicación. En primeiro lugar queremos agradecer á
xente dos locais nos que tocamos durante todos estes anos,
pequenas catedrais de rock de base, hoxe algúns deles xa
pechados ou simplemente aos que se lle prohibe facer música
en directo xa que os poderes locais, independentemente do partido
político ao que pertenzan, non a consideran política
ou culturalmente correcta –malditas expresións-. Para
entendernos, o argumento do político xogando a tecnócrata
é o seguinte: non me gusta ese ruído nin a xente que
congrega e aquí mando eu. Para toda a xente dos locais,
propietarios, camareiros e colaboradores vai unha forte aperta:
Pub A Rúa (Touro), Pub Pegasus (Santa Cruz de Ribadulla),
Pub Lipos (Bertamiráns), Pub Agro das Mozas (Serra de
Outes), Discoteca Mandingo (Noia), Pub Nao Berlín (Santiago
de Compostela), Pub Pro-Nobis (Santiago de Compostela), A Roda
(Malpica), Ribadavia, Iguana Club (Vigo), Ribadeo, Pub Silfo
(Carballo), Liceum (Porriño), Quinta Verde (Padrón),
Pub Speedy (Santiago de Compostela), Pub Áncora (O Grove),
Capitol (Illa de Arousa), Aturuxo (Bueu), Gueto (Cee), Pub Tubos
(A Estrada), Pub Rañolas (Caldas de Reis), Rock Club
(Ourense), Badulake (Ordes), Pub Inferno (A Estrada), Anoeta
(Vigo), Bar Piscina (Cuntis), Pub Gatos (Melide), La Burbuja
(Ourense), Nunca Máis (Ordes), Mardigrass (A Coruña),
Boiro (A Coruña) e moitos outros que por non nomear non
esquecemos.
Tamén queremos agradecer a todos os
programadores, asociacións, colectivos e comisións e
á xente implicada que traballa, desinteresadamente sempre,
para que neste país se fixeran e se sigan a facer festivais
cos riscos e traballo que isto implica. Os festivais: Barrio de
Vite (Santiago de Compostela), Catoira, Muradelle (Chantada),
Malpica, Ribadavia, Cabana de Bergantiños, Santa Cruz de
Ribadulla, Burgo das Nacións (Santiago de Compostela),
Escravitude, Cerceda, Mote de Valadares (Vigo), Casa Encantada
(Santiago de Compostela), Pontevedra, Carral, Polideportivo de
Santa Isabel (Santiago de Compostela), Festival Rapa das Bestas
(Sabucedo), Festival Alén Rock (Illa de Arousa), Festival
Santirock 1.ª Edición (Santiago de Compostela),
Ribeira, Vedrarock (Vedra), Velle (Ourense), Punteiro Rock
(Vilanova de Lourenzá), Rianxo, Calo, Festival Leña
Verde (Calo), Festival local de Marín, Festival 7 notas 7
cidades (Santiago de Compostela), Karraskal Rock (Zamáns,
Vigo), Allariz, Verín, Multiusos Fontes do Sar
(Compostela), San Froilán, Praza do Seminario (Lugo), Praza
de Santa María (Lugo), Praza de Mazarelos (Compostela),
Praza do Toural (Compostela), Verea Rock (Vedra), Oleiros (A
Coruña)...
Queremos agradecer de xeito especial á
xente da NASA. A que pasou e a que segue. Eles en boa medida foron
os que nos incitaron a facer o que fixemos e sen dúbida os
que mellor souberon entendernos. A verdade é que nós
en particular tivemos moita fortuna ao termos uns padriños
tan sabios, e os terrícolas en xeral séguena a ter,
polo menos namentres a NASA siga sendo tan ben pilotada. Longa
vida aos mestres...
E falando de mestres non podemos
esquecernos dos técnicos de son que nos levaron durante
estes anos tanto en estudo coma en directo, auténticos
profesionais que fixeron elevar as nosas intencións á
máxima potencia: Toño Vázquez, Alex
Konflikto, Fran da Estrada, Javier Abreu, Gonso Pedrido, Javi
Dismal, Segundo Grandío e moitos outros camaradas que
facéndonos son por primeira vez tiveron a paciencia de
aturar os nosos comentarios, as máis das veces infundados,
e domesticar o noso son, que non foi pouco.
Un saúdo
para todos os grupos cos que compartimos escenario durante todos
estes anos. Para os que seguen, que apreten os dentes e sigan na
primeira liña. Non queda outra. Así mesmo queremos
agradecer a Edicións do Cumio a súa confianza á
hora de sacar adiante os nosos traballos en estudo, crendo en nós
cando ninguén o fixo. Ás distribuidoras por mover os
discos e á xente que se implicou en que saíran
adiante. A Purris, quen nos fabricou a páxina web cando
poucos tiñan, e a Cave, quen a mantivo e puxo ao día
constantemente nos últimos tempos.
E por suposto a
maior débeda témola co que nos medios se chama
público e ao que nós preferimos chamar amigos. Á
xente que nos berraba Túzaros! nada máis baixar da
furgoneta e logo dábao todo no concerto. A aqueles que
mercaron a camisola ou o CD ou o piratearon –nós
sempre preferimos ser escoitados que non o ser-. Toda esa xente
que nos entendeu, berrou, soportou, animou –e que as máis
das veces tivemos que aturar baixo os efectos do alcohol e outras
substancias despois dalgún bo concerto- e sobre todo
apoiou. Especialmente á xente das vilas, que entendeu
mellor as regras dos nosos principios e mensaxes. Por favor, nunca
nos esquezades porque nós nunca o faremos.
Dende
estas liñas, e en nome dos meus compañeiros de
batalla, Xoán López, Xulio Boquete e os que se
sumaron nos últimos anos ao proxecto Túzaro, os
baixistas X. M. Tejo e Paul Zervero, despídese un amigo. A
todos saúde e liberdade.
Non hai nada que perder
Porque nada temos xa
Moito tempo hai atrás
Que
a Historia xulgará
Trinitarios (2005)
M. César,
San Lázaro (Compostela), 7 de xaneiro de 2006
Voltar
a novas
Ver
anteriores
|
|