|
Publicidade
Contacto
Novas
Internacional
Opinión
Arquivo
Ligazóns
Anteriores
|
*Radicalízanse
as mobilizacións en Bolivia
Redacción,
3 de xuño
2005.
Onte
o Congreso, pospuxo para o martes 7 de xuño, a xuntanza que
debia terse realizado, o 31 de maio. Horas máis tarde o
presidente boliviano Carlos Mesa deu a coñecer un decreto
mediante o cal convoca ao referendo autonómico e á
elección de Constituintes para o 16 de outubro. Pola súa
parte os veciños de O Alto preparan unha mobilización
só con varóns e co obxectivo de tomar algunhas
institucións.
O
goberno e o Congreso xogan ao desgaste. Igual que o Presidente
Mesa, os diputados e senadores confian en que os manifestantes se
esgotarán e voltarán a casa esta fin de semana. Por
iso dilatan a sesión congresal para discutir autonomias e
Constituinte, e excluen do debate a nacionalización.
“Semellase que non se dan conta de que van directo ao
despeñadeiro; ese xogo inútil empurrará aos
mobilizados a incendiar o país”, prognostica Evo
Morais, líder do MAS.
Este
xoves, os partidos políticos reunironse case todo o día
tentando chegar a un consenso, pero se mantiveron intactas as
posicións dos dous bandos enfrentados: a "brigada
autonomista" que representa ás élites
empresariais de Santa Cruz non está disposta a aceitar a
postergacion do referendo autonómico, en tanto que os
partidos de esquerda con representación parlamentária,
á cabeza do MAS, insisten en que a Constituinte é
prioritaria. Debido á confrontación, a directiva do
Lexislativo decidiu non instalar o Congreso porque non hai as
condicións e decretou un cuarto intermédio até
o próximo martes ás catro da tarde.
O
decreto presidencial
Onte á noite, ás
23:15, o Presidente Carlos Mesa convocou mediante o Decreto
Supremo 28195 ao Referendo nacional autonómico vinculante e
á eleicion de Constituintes para o domingo 16 de outubro
deste ano nun tento de pór freo á grave
descomposición política e social en Bolivia.
Explicou que a nacionalización dos hidrocarburos terian que
ser debatida na Asemblea Constituinte.
Na súa
mensaxe Mesa dixo: “vimos o tento do Parlamento de chegar a
un acordo de carácter histórico que permita dous
grandes obxectivos nacionais: o referendo polas autonomias e a
Asemblea Constituinte. Lamentabelmente, non chegou a un acordo a
pesar de ter feito os maiores esforzos por acortar distáncias
entre as posicións enfrentadas”.
Segundo o
decreto presidencial, os Constituintes serán escollidos nas
formas e modalidades estabelecidas na Lei especial de Convocatoria
á Constituinte, ao igual que a forma de instalación
desa cita que ten a misión de redixir unha nova
Constituicion Política do Estado. As condicións do
Referendo serán estabelecidas polo Congreso.
O
decreto presidencial foi criticado tanto pola esquerda como pola
direita e se non é refrendado polo Congreso ficará
en letra morta.
A xente desmobilizarase?
Os
partidos de direita, os grémios empresariais e o goberno
confian en que o cansazo desmobilizará aos miles de
campesiños, indíxenas e traballadores que bloquean
estradas e se mobilizan a diário. Pero O Alto, a cidade
máis conflictiva cumpriu hoxe o onceavo día de paro
cívico, que foi moito máis contundente que en días
anteriores. Nesa cidade até os ciclistas teñen
problemas para circular.
Nos barrios máis combativos
de O Alto, Alto Lima e Ballivián (ao norte), e 1ro de Maio
e Senkata (ao sur) os veciños comezaron a “chicotear”
á xente que se atreve a romper o paro. Os veciños
seguran estar dispostos a aturar o tempo que sexa necesário,
segundo as resolucións das asembleas veciñais que se
realizan de noite. Os veciños non pensan recuar na súa
demanda principal, a nacionalización dos hidrocarburos.
Para eles, a Constituinte é algo "secundário".
Os
veciños organizanse en comités de rua. O presidente
da zona convoca aos representantes dos comités de rua, que
representan a veciños de infinidade de mazás,
facendo estalar petardos, con chifres e tocando portas. As
organizacións barriais comezan a organizar unha
mobilización só de varóns, e esta vez co
obxectivo tomar algunha instituicion ou empresa.
En tanto,
a cidade Da Paz permanece paralisada por quinto día
consecutivo, sen transporte público, con centros educativos
pechados, centros de saúde que non atenden e prazas
desertas. O Ministro de Educación decidiu suspender
indefinidamente as labores escolares. Desde o luns, cen veículos
do transporte público sofreron distintos tipos de danos en
párabrisas, vidros laterais e nas cubertas, e os campesiños
continuan rodeando a Praza Muriño.
Os campesiños
do Bloco Oriente están en emerxéncia e anunciaron
que realizarán bloqueos, marchas e tomas de pozos
petroleiros a partir da próxima semana. Nos Yungas, ao
norte Da Paz, os cocaleiros anunciaron a toma do cuartel Da
Rinconada.
Os gandeiros de Tarija ameazaron con pechar as
válvulas de gas que están na rexión e
bloquear a ponte internacional de Yacuiba se o Ministério
de Agricultura e Gandeiria e as autoridades do INRA non se
apresentan para atender as súas demandas. As federacións
de gandeiros de Tarija e do Chaco están decididos tamén
a non permitir o paso dos motorizados cisternas con diesel que
fornecen a Santa Cruz.
Unha loita política
En
dous planos distintos, nas ruas e no Congreso, a aldea boliviano
libra unha batalla política coa clase dominante pola
recuperación dos recursos naturais privatizados e pola
construcción dun novo país via unha asemblea
Constituinte. A burguesía nativa, liderada polo
empresariado agroindustrial e pro petroleiro de Santa Cruz, opera
como o máis efectivo bloco de conteción da
mobilización rueira en ascenso, pois o Poder Executivo
languidece arrinconado.
A oligarquia enarbola a bandeira do
autonomismo como única defensa ante a inconteníbel
avalancha contestataria de tinte nacionalista e socialista. Hai
despregado un operativo de grandes proporcións para conter
ao bando contrario e emprega todas as súas armas posíbeis.
Ten moita prata e tamén a protección das
petroleiras, controla meios de comunicación, unha "brigada
parlamentaria" propia, os comités cívicos de
Santa Cruz, Tarija, Beni e Pando, e até un grupo de choque
denominado Unión Xuvenil Cruceñista.
As
analistas políticas, a xente da rua e os empresarios cadran
en que a Mesa lle fica grande o cargo de Presidente. El é
en grande parte responsábel da crecente polarización
social, pero permanece impávido, como se nada pasase.
Limitase a lamentar unha "crise de Estado profunda"
cando o país se está a romper en pedazos.
A
tendéncia mostra que a mobilización social está
en ascenso. En xaneiro de 2005 os veciños de A Alta, a
cidade indíxena do país que expulsou a Gonzalo
Sánchez de Lozada, conseguiron con un paro cívico de
10 días que o goberno rescinda o contrato coa transnacional
da auga Suez. nos primeiros seis meses do ano a presión
rueira foi tan intensa ao ponto que Mesa se viu ao borde da
renúncia en duas oportunidades. E agora en xuño, o
presidente tambalea en meio dunha confrontación abrida
entre a burguesía e as clases oprimidas.
MOCIDADE
DA OLIGARQUIA ATACAN A MANIFESTANTES INDÍXENAS
A
polarización social chegou a un clímax este
mércores, no momento en que a Unión Xuvenil
Cruceñista apaleara a un grupo de campesiños que
marchaban en Santa Cruz desafiando a autonomia por empresarial.
A
agresión serviu para avivar a loita. A Asemblea Permanente
dos Direitos Humanos Da Paz expresou a súa indignación
e condenou os actos xenofobicos, racistas e delincuenciais e
explicou que o feito expresa de maneira nítida o trasfondo
oculto da "Autonomia" prantexada e exixida pola
oligarquia cruceña. "Dita oligarquia viu con
preocupación a emerxencia dos movementos sociais indíxenas
e campesiños do país, que comezan a exixir que as
riquezas naturais sexan para todos os bolivianos. De pronto,
senten ameazados os seus eternos privilexios aqueles que durante
moitos anos detentaron as máis grandes, importantes e
principais terras produtivas de Santa Cruz, e que hoxe se cren
donos dos recursos como o gas e o ferro, non aceitan que as
grandes maiorias pidan a democratización desas riquezas",
declarou a organización.
O
ALTO: "AQUI OS POBRES ESTÁN A LOITAR, NON HAI PASO"
A intenso fumareda é sinal de que as avenidas e
rúas están bloqueadas da denominada “cidade
rebelde”. Onte, as bandeiras e cartaces da Federación
de Xuntas Veciñais (Fejuve) e a Central Obreira Rexional
(COR) de O Alto encabezaron as cotidíanas marchas iniciadas
fai máis dun mes en demanda da nacionalización e da
recuperación dos hidrocarburos.
Como fai máis
dunha semana, a metade dos veciños fican nas zonas para
bloquear con pedras, cascallos e chatarras de veículos as
principais vias de acceso e prenden unha fogeira, símbolo
de que a zona se atopa na loita polos recursos naturais.
As
persoas maiores e veciñas sentan ao redor para iniciar a
súa vixiláncia mentres as súas destras mans
percorren dun extremo a outro os seus tecidos.
Os choferes
que ousan traballar son asobiados e os berros lles din "aqui
os pobres están a loitar, non hai paso" lle segue unha
carreira e conclue coa fuxida ruidosa dun transportista que se
animou a pasar polas pedras que puxeron os veciños para
bloquear o acceso.
A outra metade, se provisiona de
petardos e co estandarte a custas parten rumo Á Cella de O
Alto, onde se somarán ás masas de marchistas de máis
de 420 zonas, en meio de retrousos "Pobo que escoitas, únete
á loita".
"Chicotazos"
No
traxecto, o encargado de dar “chicotazos” aos "rompe
paros" bate con forza o seu chicote mentres os seus parceiros
asobian e peden aos choferes que guarden os seus autos e se somen
á marcha.
Os episodios de axudantes que presurosos
erguen as pedras do camiño e que con unha pequena vasoira
varren os pedazos de vidros, se repetian en varios sectores e
foron castigados con “rechiflas”.
Ao seu paso
as montañas de lixo esparexidas por prazas, avenidas e rúas
foi tamén unha das imaxes que pasou varias veces pola vista
dos marchistas.
O encontro con dirixintes vicinais, foi
outra das facetas do percorrido ao igual que as escenas dos
choferes que daban tres “chicotazos” a quen non
cumpría coa determinación do seu ente matriz. Ao
"tupac" e logo o consabido berro de dor, ainda que
alguns como unha forma de protesta, molestos vociferaban.
As
bicicletas, apodearonse
das vias asi como os partidos de futbol, os xeladeiros,
“fresqueiros” e “pasankalleiros” que
avanzaban trasteando os seus productos xunto aos marchistas,
saciaban a sede e a fame.
Esta mesma táctica, rexe a
participación de case todos os sectores da cidade de O
Alto, para lograr que: a loita sexa de todos e non de poucos,
todos nos sacrificamos para que todos desfruten dos logros, é
a filosofia que os guia.
No caso dos gremialistas, unha
metade vixia os "qhatos" (postos de venda) e a outra
metade vai marchar Á Cella, no seu traxecto detectan feiras
francas zonais e prazas, que son pechadas tras un diálogo
curto cos secretários xerais ou mestras maiores, a quen
lles peden que se somen á loita polo futuro do seu
fillos.
As marchas encabezadas por estandartes whipalas e
bandeiras nacionais e seguída por centenares de veciños
e veciñas enfundadas en puchas e sombreiras, abrense paso
entre as poeirentas ruas, que se unen con vontade inquebrantábel
nas Av. Juan Pablo II, 6 de Marzo, Bolivia, Cívica,
Satélite, arriban á sede do seu ente matriz.
Este
foi un día máis, na história das
mobilizacións desta cidade denominada rebelde polo seu alto
compromiso coa xustiza, defensor dos recursos naturais e sentinela
da unidade nacional.
Voltar
a novas
Ver
anteriores
|
|