|
Publicidade
Contacto
Novas
Internacional
Anteriores
Opinión
Foro
Arquivo
Ligazóns
|
*3ª
Crónica de Iván Prado dende Chiapas
14
de abril día da República: Os Pallasos en Rebeldía
saen para Tila.
Cada Caravana a Chiapas convértese
nunha viaxe na montaña rusa da vida, cando te decatas estás
cabeza abaixo ou revivindo o mesmo bucle histórico
centrífugamente.
Celebrar
o 75 aniversario da 2ª República española en
metade da montaña zapatista, rodeado de promotores de
educación en resistencia, e preparando os talleres dos
Pallasos en Rebeldía de Galicia, co resto dos meus
compañeiros de aventuras, é posiblemente o mellor
xeito de revivir na actualidade momentos emocionantes da historia
do noso país, pero cun océano e milleiros de cerros
polo medio.
Saímos
con tres horas de retraso do Caracol destino Jolja, o outro centro
de formación zapatista, e tras seis horas de viaxe e
búsqueda de baterias de coche e auga de lume
(imprescindibles para realizar a nosa xira), chegamos a unha
paraxe incrible de montañas e vales no corazón do
municipio de Tila, o maior foco de paramilitares de toda a
zona.
Entre o Caracol e Jolja vivimos momentos dunha
roadmovi, con historias da guerrilla incluíndas,
escenas do lonxano oeste (entrando na vila de Tila a buscar
gasolina baixo as amenazantes miradas dos priístas) e
negociacións imposibles con mestizos convertidos en
pequnos administradores do racismo local.
Chegamos,
descargamos e fómonos a lavar a un regato con pozas e
penedos de película, alí entre as risas do baño
e frotando a roupa do espectáculo eu non podía
deixar de pensar na fortuna e na decisión que marca a miña
vida. Dende moi neno víame a min mesmo convivindo con
indíxenas nas selvas Centroameriacanas, colaborando coas
guerrillas e aportando a miña achega á construcción
dun mundo máis xusto. Tamén me vía subido ao
sofá da miña casa mentres botaban películas
de romanos dirixindo compañías de teatro; aínda
lembro unha conversa que tiven cun Luis Tosar aínda
adolescente nos asentos dun bus camiño a Ribadeo (íamos
a facer unha animación de rúa con Tareixa, a nosa
mestra en común de teatro) eu tería 13 ou 14 cando
lle dixen a ese compañeiro accidental de viaxe que eu no
mundo do teatro quería ser director. Case vinte anos
despois aquí me atopo, dando clases e dirxindo compañías
de pallasos rebeldes, galos e indíxenas.
Voltar
a novas
Ver
anteriores
|
|